નાની ઉંમરે નરક જેવું બન્યું જીવન, પણ એક નિર્ણયે બદલી નાખી કિસ્મત: જાણો કેમ આ મહિલા રાતોરાત મુંબઈ છોડીને ભાગી ગઈ બેંગલુરુ!

૨૨ વર્ષની ઉંમરે મરજી વિરુદ્ધ લગ્ન, પછી ડિવોર્સ અને સગાંઓનો તિરસ્કાર: વાંચો એક મહિલાના સંઘર્ષ અને સાચા પ્રેમની હૃદયસ્પર્શી કહાની!

આજના આધુનિક યુગમાં પણ જ્યારે પરિવારના નિર્ણયો અને સામાજિક દબાણ હેઠળ કોઈ છોકરીના લગ્ન તેની મરજી વિરુદ્ધ કરી દેવામાં આવે છે, ત્યારે તેનું પરિણામ કેટલું દર્દનાક હોઈ શકે છે તેની આ એક સત્યઘટના છે. ‘રેડિફ’ (Rediff) ની મોર્ડન મેરેજ સીરીઝ હેઠળ પોતાની વ્યથા અને સંઘર્ષની કથા શેર કરનાર આ મહિલાએ દર્શાવ્યું છે કે કેવી રીતે નાની ઉંમરે અસફળ લગ્નજીવન, પિતાનું છત્ર ગુમાવવું અને ડિવોર્સ પછી સમાજના કડવા મહેણાં સહન કર્યા બાદ પણ હિંમત હાર્યા વગર તેણે જિંદગીની નવી શરૂઆત કરી.

પિતાની બીમારી અને માત્ર ૨૨ વર્ષની ઉંમરે વગર મરજીએ લગ્ન

“હું જ્યારે માત્ર ૧૫ વર્ષની હતી ત્યારે મારી માતાનું અવસાન થયું હતું. ત્યારબાદ મારા પિતાને લીવરની ગંભીર બીમારી (Chronic Liver Disease) હોવાનું નિદાન થયું. પિતાની કથળતી તબિયતને કારણે પરિવારના લોકોએ ઉતાવળમાં મારા લગ્ન કરાવી દેવાનો નિર્ણય લીધો. હું ત્યારે માત્ર ૨૨ વર્ષની જ હતી અને મારા લગ્ન મારી મરજી વિરુદ્ધ, મારી સંમતિ લીધા વગર જ નક્કી કરી દેવામાં આવ્યા.

મારા પ્રથમ પતિ મારા કરતાં ૧૪ વર્ષ મોટા (૩૬ વર્ષના) હતા અને કદમાં મારા કરતાં બે ફૂટ ઊંચા હતા. લગ્ન પહેલાં અમે માત્ર એક જ વાર મળ્યા હતા. જ્યારે મારી સગાઈનો ફોટો મારા મિત્રોએ જોયો ત્યારે તેમણે મને કહ્યું કે હું મારા જીવનની સૌથી મોટી ભૂલ કરી રહી છું. મેં મારા પિતાને પણ કહ્યું હતું કે અમારા બંને વચ્ચે કંઈ સરખું કે સમાન નથી, પરંતુ પિતાએ મારી વાતને ગંભીરતાથી ન લીધી અને કહ્યું કે ‘તું હજુ નાદાન છે, લગ્ન પછી બધું સરખું થઈ જશે’.“

પ્રથમ રાત્રે જ સંબંધોમાં શૂન્યતા અને કેરળના ઘરમાં ગૂંચવાતી જિંદગી

“લગ્નની પહેલી જ રાત્રે મને અહેસાસ થઈ ગયો કે અમારા બંને વચ્ચે વાસ્તવિકતામાં કોઈ સુસંગતતા (Compatibility) કે શારીરિક નિકટતા નથી. પરંતુ આ વાત હું કોઈને કહી શકે તેમ નહોતી. એક યુવતી તરીકે મેં મારા જીવનસાથી માટે જે સપના જોયા હતા, મારા પતિ તેમાં બિલકુલ બંધબેસતા નહોતા.

લગ્નના થોડા જ સમય બાદ મારા પતિ બે વર્ષ માટે દુબઈ નોકરી અર્થે જતા રહ્યા અને મને કેરળમાં તેમના માતા સાથે રહેવા મૂકી દીધી. મુંબઈમાં મારી સારી નોકરી હતી, જે છોડીને હું કેરળમાં એક ગૃહિણી બની ગઈ. જ્યાં મુંબઈમાં હું મુક્તપણે જીવતી હતી, ત્યાં કેરળમાં ઘરમાં નાઇટી અને બહાર નીકળતી વખતે સાડી પહેરવાની ફરજ પાડવામાં આવતી. હું સલવાર કુર્તા કે ટ્રાઉઝર પણ પહેરી શકતી નહોતી.

દુબઈથી જ્યારે મારા પતિ ફોન કરતા ત્યારે પણ ક્યારેય સીધો મને ફોન નહોતા કરતા. તેઓ સાસુ સાથે વાત કરતા અને તેમના દ્વારા જ મારી સાથે વાત થતી. તેમણે ક્યારેય હું કેમ છું તે પૂછવાની તકલીફ પણ ન લીધી. હું કોઈને કંઈ કહી શકતી નહોતી અને અંદરથી તૂટી રહી હતી.”

પિતાનું અવસાન, ડિવોર્સનો નિર્ણય અને સોનાની સાંકળ વેચીને ચૂકવેલી ફી

“લગ્નના ત્રણ વર્ષ પછી જ્યારે મારા પિતાનું અવસાન થયું, ત્યારે મેં મારા કાકાને હિંમત કરીને કહ્યું કે મારે આ લગ્નસંબંધમાંથી છૂટાછેડા (Divorce) જોઈએ છે. મારા કાકા આ સાંભળીને ચોંકી ગયા. મારી પાસે તે સમયે કોઈ નોકરી કે બચત નહોતી જેથી હું વકીલની ફી આપી શકું.

જ્યારે મારા કાકાએ મારા પતિ સાથે વાત કરી, ત્યારે પહેલીવાર મારા પતિએ મને સીધો ફોન કર્યો. પરંતુ તે ફોનમાં પણ તેમને મારી કે અમારા સંબંધની કોઈ ચિંતા નહોતી, તેમને માત્ર એ વાતની ચિંતા હતી કે તેમની ઉંમર ૪૦ વર્ષ થઈ ગઈ છે અને હવે આ ઉંમરે તેમને બીજી કોઈ છોકરી નહીં મળે.

અંતે બે વર્ષના ઝઘડા અને માનસિક તાણ બાદ પરસ્પર સંમતિથી અમારા ડિવોર્સ થયા. આ મારી જિંદગીનો સૌથી ખરાબ તબક્કો હતો. મેં કોઈ એલિમોની (ભરણપોષણ) ના માગ્યા, મને માત્ર એ વાતની રાહત હતી કે આ નરકમાંથી મને મુક્તિ મળી. મેં મારી સોનાની થાલી ચેન (મંગળસૂત્ર) વેચી દીધી અને વકીલની ફી ચૂકવી.”

સમાજનો તિરસ્કાર અને રાતોરાત મુંબઈ છોડીને બેંગલુરુ તરફ પ્રયાણ

“ડિવોર્સ પછી હું મુંબઈ પાછી આવી અને નોકરી શરૂ કરી. પરંતુ મારા સગા-સંબંધિઓ મને એવી રીતે જોતા જાણે હું કોઈ નિષ્ફળ વ્યક્તિ હોઉં. તેમના કડવા મહેણાં અને તિરસ્કારથી કંટાળીને મેં એક દિવસ મોટો નિર્ણય લીધો.

મેં મારી સોનાની બંગડીઓ ગીરવે મૂકીને ₹૫૦,૦૦૦ મેળવ્યા અને શનિ-રવિની રજામાં કોઈ પણ સગાંઓને જણાવ્યા વગર મુંબઈ છોડીને બેંગલુરુ શિફ્ટ થઈ ગઈ. મારી કોલેજના એક મિત્રે મને રહેવા માટે જગ્યા અને કામચલાઉ નોકરી અપાવવામાં મદદ કરી. શરૂઆતના છ મહિના ખૂબ જ સંઘર્ષપૂર્ણ રહ્યા. રૂમનું ભાડું અને બિલ ભરવામાં તકલીફ પડતી હતી, તેથી મેં વીકએન્ડમાં પણ કામ કરવાનું શરૂ કર્યું. એકલા રહેતા અને બધું જાતે સંભાળતા મારામાં ધીમે ધીમે આત્મવિશ્વાસ પાછો આવ્યો.“

મેટ્રિમોની સાઇટ, ભૂતકાળનો ડર અને વિનોદ સાથે મુલાકાત

“એકલવાયા જીવનથી કંટાળીને મેં મારા મિત્રને કહ્યું કે મારે પણ કોઈ એવા સાથીની જરૂર છે જેની સાથે હું મારા સુખ-દુઃખ વહેંચી શકું. મારા કાકાએ મારું પ્રોફાઈલ મેટ્રિમોની એપ પર મૂક્યું અને મને મુંબઈ તથા બેંગલુરુથી સગાઈના પ્રપોઝલ આવવા લાગ્યા.

હવે મારી પાસે નોકરી હતી તેથી મને લાગ્યું કે હું તૈયાર છું. પરંતુ જ્યારે હું પ્રથમવાર ‘વિનોદ’ ને એક કેફેમાં મળી, ત્યારે મારા પહેલા લગ્નનો ભયાનક ભૂતકાળ અને ટ્રોમા (Trauma) મારી સામે આવી ગયા. હું ગભરાઈ ગઈ અને વિનોદને કંઈપણ કહ્યા વગર ત્યાંથી ભાગી ગઈ. મેં તેનો નંબર બ્લોક કરી દીધો.

વિનોદ બેંગલુરુમાં પાંચ વર્ષથી સોફ્ટવેર એન્જિનિયર તરીકે સેટલ થયેલો એક સભ્યો માણસ હતો. તેને લાગ્યું કે તેનાથી કંઈક ખોટું બોલાઈ ગયું છે. મારી શરમ અને અપરાધભાવને કારણે મેં એક મહિના સુધી તેની સાથે વાત ન કરી. અંતે મારી ફ્રેન્ડે વિનોદનો સંપર્ક કરીને તેને મારી માનસિક સ્થિતિ વિશે બધું સમજાવ્યું.”

ડર પર વિજય અને ૧૦ વર્ષનું સુખી લગ્નજીવન

“જ્યારે મેં વિનોદનો નંબર અનબ્લોક કર્યો, ત્યારે તેણે મને ખૂબ જ પ્રેમથી સમજાવી. વિનોદ પોતે પણ ડિવોર્સી હતો, તેથી તે મારા ડર અને મારી ભાવનાઓને સારી રીતે સમજી શકતો હતો.

અમે પરિવારના કોઈ પણ દબાણ વગર એક વર્ષ સુધી એકબીજાને મિત્ર તરીકે ડેટ કર્યા અને સમજ્યા. ત્યારબાદ અમે સિમ્પલ કોર્ટ મેરેજ કરવાનો નિર્ણય લીધો. મેં મારા લગ્નમાં માત્ર મારા કાકાના પરિવારને જ બોલાવ્યા હતા. વિનોદના માતા-પિતા અને નાના ભાઈએ આવીને અમને આશીર્વાદ આપ્યા.

આજે આ વાતને ૧૦ વર્ષ વીતી ગયા છે. મેં બેંગલુરુ આવ્યા પછી સોશિયલ મીડિયા એકાઉન્ટ પણ ડીલીટ કરી દીધું હતું. આજે હું અને વિનોદ એક શાંત, પ્રેમભર્યું અને સુખી જીવન જીવી રહ્યા છીએ અને અમને એક સુંદર દીકરી પણ છે. જો જીવનમાં હિંમત રાખવામાં આવે તો ખરાબ સમય પણ વિતી જાય છે અને સાચો પ્રેમ જરૂર મળે છે.”