‘કોન સિટી’ રિવ્યુ: અર્જુન દાસ અને અન્ના બેનની ગઠિયાગીરી કેમ દર્શકોને છેતરી ગઈ?
સિનેમાની દુનિયામાં એક ચોક્કસ પ્રકારનો જાદુ છે—જ્યારે આપણે કોઈ ‘કોન-આર્ટિસ્ટ’ (ઠગ) ને સ્ક્રીન પર જોઈએ છીએ, ત્યારે અજાણતા જ આપણે તેમના પક્ષમાં આવી જઈએ છીએ. સ્ટીવન સ્પીલબર્ગની ‘કેચ મી ઇફ યુ કેન’ હોય કે પછી આપણાં મલયાલમ કે તમિલ સિનેમાની અન્ય ફિલ્મો, એક હોશિયાર ઠગ જ્યારે કોઈને છેતરે છે, ત્યારે તે જોવાની મજા કંઈક અલગ જ હોય છે. આવી જ અપેક્ષાઓ સાથે હરીશ દુરાઈરાજ દિગ્દર્શિત તમિલ ફિલ્મ ‘કોન સિટી’ રિલીઝ થઈ. અર્જુન દાસ અને અન્ના બેન જેવા મજબૂત કલાકારોને એકસાથે પડદા પર જોવાનું ઉત્સાહજનક હતું, પરંતુ ફિલ્મ જોયા પછી એવું લાગે છે કે નિર્માતાઓએ ‘ઠગાઈ’ પર ફિલ્મ બનાવતા બનાવતા કદાચ દર્શકોને જ ઠગી લીધા છે.
એક રસપ્રદ વાર્તા, પણ કાચી પકડ
ફિલ્મની વાર્તા એક એવા પરિવારની છે જે ખરેખર પરિવાર નથી, પણ એક ‘ફાઉન્ડ ફેમિલી’ છે. સરવણન (અર્જુન દાસ), મિત્રા (અન્ના બેન), મિત્રાનો દિવ્યાંગ પુત્ર જીવા, જેકી (યોગી બાબુ) અને જેકીની માતા જાનકી—આ બધા કર્ણાટકના મુલકીમાં એક હોટેલ ચલાવે છે. પણ રહસ્ય એ છે કે આ બધા ચેન્નાઈથી ભાગેલા ગુનેગારો છે. દરેક પાત્રની પાછળ એક દુઃખદ વાર્તા છે; કોઈ હોમ લોનના દબાણમાં છે, તો કોઈને રહેવા માટે ઘર નથી મળતું.
આ પ્લોટ સાંભળવામાં ખૂબ જ આકર્ષક લાગે છે, અને શરૂઆતમાં ફિલ્મ તે આકર્ષણને ટકાવી પણ રાખે છે. પરંતુ સમસ્યા ત્યારે શરૂ થાય છે જ્યારે ફિલ્મની પટકથા ‘ડેપ્થ’ (ઊંડાણ) શોધવાને બદલે માત્ર સ્ટાઈલ અને ટેકનિકલ દેખાડા પર નિર્ભર થઈ જાય છે.
સ્ટાઈલ છે, પણ આત્મા ક્યાં છે?
ફિલ્મના ટેકનિકલ પાસાઓ પર નજર કરીએ તો તે ખૂબ જ ચળકતા લાગે છે. હાઈ-સ્પીડ મોકોબોટ શોર્ટ્સ, સ્લો-મોશન વોક્સ, અને પેરેલલ કટ્સ—આ બધું એક સ્વીકાર્ય ફિલ્મ બનાવવા માટે પૂરતું હતું, જો તેની અંદરનું લખાણ મજબૂત હોત. નિર્દેશક હરીશ દુરાઈરાજે એવા દ્રશ્યો બનાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે જે પ્રેક્ષકોને ‘વ્હોટ અ જીનિયસ!’ જેવો અનુભવ કરાવે, પરંતુ દરેક વળાંક પર ફિલ્મમાં ક્યાંક ને ક્યાંક ‘સુપરફિસિયલ’ એટલે કે ઉપરછલ્લું લખાણ જોવા મળે છે.
સરવણન જેવી ગંભીર ભૂમિકામાં અર્જુન દાસનું કામ સારું છે, પણ શું તે એક ચતુર ઠગ તરીકે વિશ્વાસ જમાવી શકે છે? કદાચ નહીં. ફિલ્મમાં અર્જુન દાસને અનેક જગ્યાએ ‘મિમિક્રી’ કરતા બતાવવામાં આવ્યા છે. હવે તમે જ વિચારો, જે અભિનેતાનો અવાજ આટલો ભારે અને ગંભીર (Baritone) છે, તે જ્યારે અચાનક અવાજ બદલીને બીજાની નકલ કરે, ત્યારે તે દ્રશ્ય કૉમેડી બની જાય છે, રોમાંચક નહીં!
અડધી ફિલ્મ પછી ગૂંચવાયેલી પટકથા
ફિલ્મનો પહેલો ભાગ ઠગાઈના અલગ-અલગ કિસ્સાઓ અને પાત્રોના સંઘર્ષને સમજાવે છે. પરંતુ ઇન્ટરવલ પછી જ્યારે વાર્તા મુખ્ય સંઘર્ષ તરફ વળે છે—જ્યાં એક ભૂતપૂર્વ પોલીસ અધિકારી જીવાનું અપહરણ કરે છે—ત્યારે ફિલ્મ સંપૂર્ણપણે પાટા પરથી ઉતરી જાય છે. સાત વર્ષ સુધી મુલકીમાં રહ્યા પછી, આ પરિવારના આંતરિક સંબંધોમાં કોઈ ખાસ વિકાસ કે બદલાવ જોવા મળતો નથી.
ત્યારબાદ આવે છે ‘ફાઈનલ સ્કેમ’ (છેલ્લી મોટી ઠગાઈ). અહીંથી ફિલ્મ એકદમ અવાસ્તવિક બની જાય છે. હદ તો ત્યારે થાય છે જ્યારે કોઈ પણ પ્રકારની તર્કબદ્ધ યોજના વગર આ પાત્રો મોટા કૌભાંડો આચરે છે. પ્રેક્ષક તરીકે તમને એવું લાગે છે કે લેખક માત્ર વાર્તાને કોઈ રીતે પૂર્ણ કરવા માંગે છે. જ્યારે કોઈ ફિલ્મના પાત્રોની મુશ્કેલીઓ માટે ‘કન્વિનિયન્ટ’ (સોઈજનક) વળાંકો લેવામાં આવે, ત્યારે દર્શકોનું પાત્રો સાથેનું જોડાણ તૂટી જાય છે.
હાસ્ય અને મર્યાદાઓ
ફિલ્મમાં યોગી બાબુ જેવા કલાકારો હોવા છતાં, તે તેમની કોમેડીનો યોગ્ય ઉપયોગ કરી શક્યા નથી. ‘ડ્રાય હ્યુમર’ (સૂકી રમૂજ) ક્યાંક ક્યાંક ફિલ્મ બચાવી લે છે, પરંતુ વાર્તા ફરીથી તે જ નબળા પ્લોટ પર આવી જાય છે. હા, મિત્રા અને જીવાના જૈવિક પિતા વિશેના રહસ્યને જે રીતે છુપાવવામાં આવ્યું છે, તે એક સારો નિર્ણય છે, કારણ કે તે વાર્તામાં એક ચોક્કસ સસ્પેન્સ જાળવી રાખે છે.
‘કોન સિટી’ એવા લોકો માટે છે જેમને માત્ર ટેકનિકલ રીતે સુંદર દેખાતી ફિલ્મો ગમે છે. જો તમે કોઈ એવી સ્માર્ટ ઠગાઈની ફિલ્મની અપેક્ષા રાખતા હોવ જે તમારા મગજને કસવા માટે મજબૂર કરે, તો આ ફિલ્મ તમને નિરાશ કરશે. આ ફિલ્મ સાબિત કરે છે કે માત્ર એક ‘વન-લાઇનર’ આઈડિયાથી આખી ફિલ્મ નથી બનતી. પાત્રોનું નિર્માણ અને વાર્તાનું લોજિક તેટલું જ મહત્વનું છે.
અર્જુન દાસ અને અન્ના બેન જેવા પ્રતિભાશાળી કલાકારો હોવા છતાં, આ ફિલ્મ પોતાની જાતને સાબિત કરવામાં અધૂરી રહી જાય છે. તે એક એવી મહેનત જેવી છે જે બહુ બધી તૈયારીઓ સાથે કરવામાં આવી છે, પરંતુ અંતે જે પરિણામ જોઈએ તે મળતું નથી. જો તમારે વીકએન્ડમાં કંઈક મગજ ચલાવ્યા વગર જોવું હોય, તો તમે ચોક્કસ ટ્રાય કરી શકો છો, પણ યાદ રાખજો—આ ‘કોન સિટી’ તમને ઠગી પણ શકે છે!
સિનેમામાં ઠગાઈની વાર્તાઓ હંમેશા પ્રેક્ષકોને આકર્ષે છે, પરંતુ જ્યારે ફિલ્મ પોતે જ પોતાની ચાલાકીઓને ગંભીરતાથી લેવા માંડે અને દર્શકોને મૂર્ખ સમજવાની ભૂલ કરે, ત્યારે તે કળા નથી રહેતી. ‘કોન સિટી’ એ સ્ટાઈલ અને સબસ્ટન્સ વચ્ચેના સંતુલનનો અભાવ દર્શાવતી એક સામાન્ય ફિલ્મ બનીને રહી ગઈ છે.
